Her yeri para bürümüş dünyada,
maliyetsiz hayaller içindeyim.
İçimde sandıklara sığmaz servetle,
her gün iş yerindeyim.
16 Mayıs 2013
Emre Güney
şiir etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
şiir etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
 |
Puslu havanın seyrine, damlacık tıkırtılarının sesine dalayım dedim.
Karşımda bir dağın yamacı olsun, bir köy evinin bacası tütsün.
Yaşlı amca saçağın altındaki odunlardan almaya çıksın.
Soba kuzineli olsun, üstünde yenice demlenmiş çayın buharı tütsün.
Bir gıcırtıdır kopsun, yan hanenin yaşlı kapısı açılsın.
Üstünde 20 yıllık hırkasıyla teyzem, domates koparmaya çıksın.
Tavuklar kümeste yumurtlaya dursun, ekmek pişerken.
Sussun silecekler, perde etsin damlacıklar.
Her bir damlacık bir dünya, bir hikaye anlatsın.
Ben bir dakikayı bir saat yaşarken...
Emre Güney
8 Kasım 2012
* Bu şiir sabah evden işe gelinmiş rutin bir şehir hayatında, arabadan çıkmadan önce, yağmuru 1 dakikalığına ön cam ve silecekler arkasından izlerken çıktı.
Gözlerini dikti ve öfkeyle, "sanki dünyayı sen kurtaracaksın" dedi.
Evet diyemedim.
Hayır diyemedim.
Sustum...
Yüzümde salak bir gülüş oldu.
Tüm bildiklerimi birkaç saniyede sessizce bağırdım.
Aklımca birkaç saniye,
Kalbimde bir asır geçmiş.
Yaşlandım...
Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ
13/09/12
 |
| gönlüm hep bahardan yana, ne kış ne yaz |
Ne de cehennem yazların.
Ben baharların adamıyım.
Ya sararıp solmalı, dökmeliyim yapraklarımı,
Ya cıvıl cıvıl renklenip çiçek açmalı.
Ben baharların adamıyım.
Ne soğuğum sürekli,
Ne hep sıcak yürekli.
Aynı günde ateş.
Aynı günde yaş.
Ben baharların adamıyım.
Ya yeni bekârım,
Ya yeni aşık.
Ya ilk defa birleşenlerin vücudu,
Ya yeni terkedilenin gözyaşıyım.
Ben baharların adamıyım,
Ne hep sıcak,
Ne hep soğuk bana.
Nerde hüzün,
Nerde sevinç,
Ben ordayım.
Emre Güney
23 Mayıs 2011
 |
| Bebekken kardeşmiş insan |
Kimseyi bilmez, herkesi severmiş.
Bebekken doğanınmış insan,
Kuş, böcek, yılan, köpek ayırmazmış.
Bebekken temizmiş insan,
İster gül, ister büzüştür suratını, gülümsermiş.
Bebekken sadeymiş insan,
Para, parti, din, ırk bilmezmiş.
İnsan büyümüş, akıllanmış, olgunlaşmış.
Oralı, buralı olmuş,
Ak olmuş, kara olmuş,
Zengin, fakir olmuş insan.
Gülmek, sevmek bilmezmiş.
Toprak, üretmek bilmezmiş.
Verileni yemiş, gösterileni istemiş.
Yemiş bitirmiş insan,
Şimdi gökler kara, yerler kan.
Dünya bozuk, insan insana düşman.
Geriye son kalan,
Son bir damla yaş özünden içine akan.
Isınmış, serinlemiş.
Bir kez daha demiş, yeniden.
Emre Güney
22 Temmuz 2010
